يک متر و هفتاد صدم افراشت قامت سخنم

يک متر و هفتاد صدم از شعر اين خانه منم

يک متر و هفتاد صدم پاکيزگی ساده دلی

جان دلارای غزل جسم شکيبای زنم

زشت است اگر سيرت من خود را در او می نگری

هيها!‌که سنگم نزنی آيينه ام می شکنم

از جای برخيزم اگر پرسايه ام بيدبنم

بر خاک بنشينم اگر فرش ظريفم چمنم

بر ريشه ام تيشه مزن ! حيف است افتادن من

در خشکساران شما سبزم بلوطم کهنم

يک مغز و صد بيم عسس فکر است در چارقدم

يک قلب و صد شور هوس شعر است در پيرهنم

ای جملگی دشمن من !‌ جز حق چه گفتم به سخن؟

پاداش دشنام شما آهی به نفرين نزنم

انگار من زادمتان کژتاب و بدخوی و رمان

دست از شما گر بکشم مهر از شما بر نکنم

انگار من زادمتان : ماری که نيشم بزند

من جز مدارا چه کنم با پاره جان و تنم؟

هفتاد سال اين گله جا ماندم که از کف نرود

يک متر و هفتاد صدم : گورم، به خاک وطنم  

سیمین بهبهانی

سیمین بهبهانی بانوی غزل ایران در مورد این شعر خود چنین میگوید:

یک متر و هفتاد صدم شعری است که در سختترین موقع عمرم گفتم و هیچوقت فراموشش نمیکنم یعنی همیشه آن را حفظ هستم . 

در موقعی که من سخنرانی ای داشتم و نگذاشتند تمام بشه. اول میکروفن را خاموش کردند، بعد چراغ را خاموش کردند، بعد پرده را کشیدند، بعد مأمور حراست آمد که من را از روی صحنه بکشه پایین. من ناچار خودم طرف مقابل را گرفتم و آمدم پایین. این روحیه ی مرا طوری تسخیر کرده بود که من توانستم آن شعر را، "یک متر و هفتاد صدم / افراشت قامت سخنام"، بگم و ممکنه که بهترین شعر من نباشه، ولی بیشترین موضع را در ذهن من اشغال کرد.

دیگه اینقدر در مورد اعلام شدن روز عید فطر و تمام سرکار گذاشتن مردم تا ساعت ۱۰ شب، حرف زده شده که نمیخوام حوصلتون را سر ببرم.عیدتون مبارک.

عید فطر را به همه مسلمانها تبریک میگم.

همان مسلماناني كه شب گذشته به تعداد اعضاء خانواده خود، نفري 1200 تومان از درآمد نجومي‌شان را به عنوان فطريه كنار مي‌‌گذارند تا فردا در جشن عيد فطر؛ طاعاتشان كامل شود. قبول باشد حاجي آقا- قبول باشد حاجيه خانم.

يك تبريك به ساكنان محترم بيغوله‌ها، حاشيه‌نشين‌ها و روستاهاي كارگرنشين حومه شهرهاي بزرگ. همان‌ها كه 40 روز به 40 روز گوشت سر سفره‌هايشان نمي‌آيد اما هر روز منت پرداخت «سهام عدالت» به سرشان گذاشته مي‌شود. همان ها كه رمضان و غيررمضان برايشان شبيه هم است، چون در هر دو حال،  گرسنه‌اند. 

يك تبريك مفصل براي مسوولان دولت‌هاي پس از جنگ. همان‌هايي كه با راه‌انداختن مانور تجمل، فقر احساسي را در جامعه ايران رشد دادند و در مقابل پديده‌هايي نظير اشرافي‌گري مسوولان، رانت‌خواري اطرافيان و كاسبي آقازاده‌ها و... چنان ساكت ماندند كه امروز ديگر سوال از سرنوشت امتيازهاي دريافت شده و پول‌هاي پرداخت شده توسط شهرام جزايري و جزايري‌ها، ديگر به لطيفه‌اي سياسي تبديل شده و حاميان و رشوه گيرندگان از وي، مدعي و طلبكار هم شده‌اند... عيد شما مبارك، مدعيان سازندگي و اصلاحات.

عيد فطر بر سياستگزاران اقتصادي هم مبارك باشد. به ويژه آنها كه بدون پاس كردن حتي 2 واحد «اقتصاد كلان»، درباره تخصصي‌ترين جنبه‌هاي سياستگذاري اقتصاد كلان ايران اظهارنظر مي‌كنند و با اصرار بر نظرات سطحي و نادرست خود، اقتصاد ايران را به بيماري هلندي حاد دچار كرده‌اند، همان ها با دميدن بر تنور تورم، سفره فقرا را نسبت به سفره ثروتمندان خالي‌تر كرده‌اند و با تزريق بي‌حساب دلارهاي نفتي به اقتصاد ايران (به بهانه اجراي طرح‌هاي عمراني)، بازارهاي ايران را مملو از كالاهاي خارجي كرده‌اند (از گلابي شيلي تا كمري ژاپني) ... همان ها كه با ندانم كاري‌هايشان توليدكننده هاي ايراني  را تحت فشار و شمار زيادي از كارگران ايراني در خطر بیکارشدن قرار داده ‌اند.
عيد شما مبارك آقاي مهندس. خدا قبول كند طاعات و عبادات شما را.

و بالاخره تبريك اصلي خطاب به ملت ايران. همان ها كه با وجود همه اين ندانم كاري‌ها، نبايد اميدشان به اصلاح امور كشور كمرنگ شود.