وطنم ایران ، سوگند میخوریم ...
بنام خونهای گرانبهایی که بخاطر تو در دامانت ریخته شد و پرچمت را گلگون نمود ....
بخاطر اشک مادران و پدران و همسران و فرزندانی هنوز در غم از دست دادن عزیزانشان لباس غم از تن در نیاورده اند ....
به قلبهای اندوه بار و شکسته فرزندانت که در سراسر ایران گسترده اند ....
به نام انسانهای پاکی که بخاطر ایده ها و عقایدشان در اعماق خاک سردت استخوان برهنه کرده اند ...
به روان فرشته دخترانت که در شب اعدام بنام خدا از آنان هتک حرمت شد ....
به یاد پسران نیکت که پرچم بیگانه بر اندامشان پوشاندند و اعدامشان نمودند ....
به عظمت روح شیر زنان و مردان سلحشورت که بخاطر پاسداری از نام و عرضت جان پاک خود را فدایت نمودند ....
به روح بزرگانی چون ستار خان ها ، باقر خان ها ، کسروی ها و گلسرخی ها و ....
به بزرگداشت اصالت هزاران نفر که شهامت کردند و حق گفتند و امروز در غل و زنجیر بسر میبرند و از کوچکترین حقوق اولیه یک انسان بدورند ...

ای مهد دلیرانم ... ای سرزمینم ... ای مادرم ... ای وطن ،

 آبی آسمانت را ... خاک تفته ات را ... شفق سرخت را ... آبروی از دست داده ات را ... حرمت گذشته ات را ... شیرینی آب خالصت را ... عظمت روح گمگشته ات را ... مرزهای آبی و تمامیت مرزی از دست رفته ات را و نام پر فروغت را ....

باز پس خواهیم گرفت.

ای ایرانم ... چون تو نباشی تنم ، روحم و روانم مباد و تا هستم بتو میبالم ...
ترا ستایش میکنم ای خاک مقدسم

 

چرا كشور ما شده زيردست

چرا رشته ملك از هم گسست

چرا هر كه آيد ز بيگانگان

پي قتل ايران ببندد ميان

چرا جان ايرانيان شد عزيز

چرا بر ندارد كسي تيغ تيز

برانيد دشمن ز ايران زمين

كه دنيا بود حلقه، ايران نگين

چو از خاتمي اين نگين كم شود

همه ديده‌ها پر ز شبنم شود

فریدون مشیری

"این شعر را در پانزده سالگی سرود"

تو این شهر نفس با من غریبه

که رنگ آسمونش دل فریبه

رفاقت ، عاطفه ، مهر و محبت

مثه تندیس ایمان بر صلیبه

تو این شهر هزار رنگ ، هزار رو

عداوت بسته شمشیر خود از رو

علمدار رفاقت ، نا رفیقه

نگاه مهربونی رفته از سو

میون این ستونهای بلوری

از این سنگینی بار صبوری

میخوام پیدا کنم راه عبوری

نمیدنم چطور ؟ با کی ؟ چه جوری ؟

تو شهری که نمیدونی کجایی

اگر الماس باشی بی بهائی

تو شهری که نمی بینی چراغی

بشه روشن تو دست آشنائی

همه دلخسته از رنج جدایی

همه دلخسته از بی هم صدایی

ولی با این همه دلهای شاکی

نمیاد از کسی بیرون صدایی

تو این شهر به ظاهر با محبت

نمیشه پیدا کرد یک جو رفاقت

نمک پروردگان ظاهرا دوست

به فکر غارت مهر و صداقت

خلاصه تو این شهر بی نیازی

به رسم عادت مهمان نوازی

باید ابلیس باشی تا بمونی

باید با روح اهریمن بسازی

میون این ستونهای بلوری

از این سنگینی بار صبوری

میخوام پیدا کنم راه عبوری

نمیدونم چطور ؟ با کی ؟ چه جوری ؟

در این خاک زر خیز ایران زمین                             نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و راد بود                          کزان کشور آزاد و آباد بود

بزرگی به مردی و فرهنگ بود                               گدائی در این بوم و بر ننگ بود

از آن روز دشمن به ما چیره گشت                            که ما را روان و خرد تیره گشت

از آن روز این خانه ویرانه شد                              که نان آورش مرد بیگانه شد

بسوزد در آتش گرت جان و تن                      به از بندگی کردن و زیستن

اگر مایه زندگانی بندگیست                             دو سد بار مردن به از زندگیست

 

حکیم ابوالقاسم فردوسی

 

چه دردناک و ناراحت کننده است حقیقت امروز و حقیقت دیروزها 

 در دوران نه چندان دور بخاطر نداشتن آکاهیهای کامل از تاریخمان همیشه از هویت خود دور بودیم اما امروز خود حقایق تاریخ را می خوانیم و در می یابیم که ایران سرزمین کوروش، سرزمین ابوعلی سینا، سرزمین فردوسی و از همه مهمتر سرزمین مادری ما بسیار زخم خورده است و به جای به منجلاب کشیدنش به هر دلیل روحی روانی و اقتصادی باید آبادش کنیم و مرحمی بر این همه درد و مرضی باشیم که چون دردی بی علاج به جان مملکت ما افتاده است, هم میهنان من همه ما از طریقی دلی شکسته و خسته  یا مشکلات خانوادگی و اقتصادی داریم ولی با این حال به ایرانی بودن خود افتخار میکنیم و میخوانیم:  

دوباره می سازمت وطن اگرچه با خشت جان خویش

                                                                     ستون به سقف تو میزنم اگرچه با استخوان خویش

دوباره میبویم از تو گل به میل نسل جوان تو

                                                                     دوباره میشویم از تو خون به سیل اشک روان خویش

دوباره یک روز روشنا سیاهی از خانه می رود

                                                                     به شعر خود رنگ میزنم ز آبی آسمان خویش

اگرچه صد ساله مرده ام به گور خود خواهم ایستاد

                                                                     که بر درم قلب اهرمن به نعره آنچنان خویش

کسی که عظیم رمیم را دوباره انشا کند به لطف

                                                                    چون کوه می بخشدم شکوه به عرصه امتحان خویش

اگر چه پیرم ولی هنوز مجال تعلیم اگر بود

                                                                    جوانی آغاز میکنم کنار نوباوگان خویش

حدیث حب الوطن زشوق بدان روش ساز میکن

                                                                    که جان شود هر کلام دل چو برگشایم دهان خویش

هنوز در سینه آتشی بجاست کز تاب شعله اش 

                                                                    گمان ندارم به کاهشی ز گرمی دودمان خویش

دوباره می بخشیم توان اگر چه شعرم به خون نشست

                                                                    دوباره میسازمت به جان اگر چه بیش از توان خویش  

 

سیمین بهبهانی